Alpy dla początkujących – jak zaplanować pierwszą wyprawę?

Marzysz o pierwszym wyjeździe w Alpy, ale nie wiesz od czego zacząć planowanie? Z tego tekstu dowiesz się, jak krok po kroku zorganizować wyjazd na narty, rodzinny urlop albo prosty trekking. Zbierzesz tu też konkretne przykłady miejsc, gdzie początkującym po prostu jest łatwiej.

Jak wybrać cel pierwszej wyprawy w Alpy?

Najpierw warto ustalić, czego naprawdę chcesz od Alp. Czy ma to być rodzinny tydzień na nartach, weekend na pierwszym trzytysięczniku, a może spokojny trekking granią z noclegami w schroniskach. Od tego zależy termin, budżet, sprzęt i sposób dojazdu.

Dla wielu osób z Polski najprostszą opcją jest Austria. Dojazd samochodem w jeden dzień, dobra infrastruktura, sporo łagodnych tras i szlaków. Ale świetne propozycje dla początkujących znajdziesz też we Francji, Włoszech i Szwajcarii, szczególnie jeśli chodzi o narty.

Narty czy trekking?

Jeśli chcesz możliwie miękko wejść w Alpy, najłatwiej zacząć od nart. Ośrodki są czytelnie zorganizowane, trasy oznaczone kolorami, a szkółki narciarskie przejmują część odpowiedzialności za naukę. Dla wielu osób pierwszy raz w Alpach to właśnie tydzień na zielonych i niebieskich trasach.

Masz już tatrańskie doświadczenie i bardziej ciągnie Cię do plecaka niż do skipassa? Wtedy ciekawą opcją jest prosty trekking w stylu Inntaler Höhenweg albo weekendowe wejście na trzytysięcznik taki jak Schrankogel 3497 m w Alpach Sztubajskich. To góry wyższe niż w Polsce, ale wciąż w zasięgu osób o średniej kondycji.

Jak długo jechać?

Na narty najlepiej zaplanować cały tydzień. Trzy dni to za mało, żeby poczuć klimat miejsca, a jednocześnie odpocząć. Wyjątkiem mogą być krótkie wypady samochodowe do Austrii z południa Polski, gdzie w piątek wyjeżdżasz, w sobotę jeździsz, a w niedzielę wracasz.

Na trekking warto założyć co najmniej 6–7 dni. Inntaler Höhenweg ma 71 km i jest rozpisany na 6 etapów, więc z dojazdem wychodzi pełny tydzień urlopu. Z kolei plan typu „trzytysięcznik w 3 dni” (jak Schrankogel) jest realny, jeśli lubisz dłuższą jazdę autem i jesteś w stanie zmieniać się za kierownicą.

Jak wybrać ośrodek narciarski dla początkujących?

Dobry wybór ośrodka decyduje o tym, czy zakochasz się w Alpach, czy wrócisz zniechęcony. Przy pierwszym wyjeździe nie potrzebujesz setek kilometrów tras. Potrzebujesz kilku łagodnych, szerokich stoków, sensownej szkółki i cen, które nie zjedzą całego budżetu.

Stoki i wyciągi

Najważniejsze są trasy, na których faktycznie będziesz jeździć. Dla początkujących najlepsze są stoki o nachyleniu około 9 stopni, szerokie, z dużą ilością miejsca na skręty. Im mniej tłoczno, tym mniejszy stres, że w kogoś wjedziesz, co mocno zwiększa komfort nauki.

Ogromny plus to wyciągi typu „magic carpet”, czyli taśma wwożąca pod górę. Dla snowboardzistów to często zbawienie, bo orczyk bywa ich największym wrogiem. W wielu miejscach Francji, Austrii, Włoch czy w ośrodku Dachstein West takie taśmy znajdują się przy oślanych łączkach, zwykle przy dolnych stacjach gondoli, szkółkach i wypożyczalniach.

Idealny stok na pierwsze dni w Alpach to szeroka, zielona lub niebieska trasa z łagodnym nachyleniem, do której dojedziesz bez stresu, najlepiej gondolką albo taśmą.

Przy wyborze pierwszego ośrodka narciarskiego zwróć uwagę na kilka punktów:

• czy są osobne, wyraźnie wydzielone ośle łączki z taśmą zamiast orczyka,
• czy większość tras przy Twoim noclegu to trasy zielone i niebieskie,
• czy przy dolnej stacji działają szkółki narciarskie i snowboardowe,
• czy do oślej łączki dojdziesz pieszo w butach, bez konieczności jazdy na nartach,
• czy w razie potrzeby można zjechać gondolką w dół, zamiast męczyć się trudnym zjazdem.

Terminy i budżet

Dla początkujących najprzyjemniejszy śnieg jest często w okresie od marca do końca kwietnia. Temperatura jest wyższa, pokrywa śnieżna mniej zlodzona, a upadki bolą wyraźnie mniej. W zamian dostajesz za to bardziej miękkie, wiosenne warunki i czasem gorszy śnieg po południu.

Jeśli zależy Ci na cenie, spójrz na oferty w grudniu i styczniu. Wtedy w Alpach da się złapać najniższe ceny wyjazdów, zwłaszcza do Francji. Dobrym wyborem są tańsze ośrodki jak Isola 2000, Risoul, Les Orres czy Dachstein West. W Austrii ceny są wyższe niż we Francji, ale takie miejsca wciąż wypadają bardzo korzystnie jak na tamtejsze standardy.

Wśród ośrodków często polecanych na pierwszy wyjazd do Alp znajdziesz:

• Val Thorens i Orelle z ogromną ilością tras, także łatwych,
• Isola 2000 z przyjemną trasą do nauki w stylu „Avenue 2”,
• Risoul i Les Orres z szerokimi, łagodnymi stokami przy dolnych stacjach,
• Dachstein West z długą oślą łączką i taśmą „magic carpet”,
• Val di Fiemme z dużym udziałem niebieskich i zielonych tras,
• Verbier z częścią La Tzoumaz, gdzie są spokojniejsze, rodzinne trasy,
• dolinę Rauris, idealną dla rodzin szukających ciszy i mniejszej skali.

Jak zaplanować trekking w Alpach dla początkujących?

Nie każdy musi zaczynać od nart. Jeśli lubisz długie przejścia i schroniska, Alpy dają świetne możliwości także dla osób bez doświadczenia w lodowcach. Dobrym startem są łagodne pasma jak Alpy Tuxertalskie albo pojedynczy trzytysięcznik, na który prowadzi znakowany szlak bez technicznej wspinaczki.

Weekend na pierwszy trzytysięcznik

Przykładem takiej góry jest Schrankogel 3497 m w Alpach Sztubajskich. To drugi co do wysokości szczyt tego pasma, o masywnej sylwetce piramidy, z daleka „wyglądający jak prawdziwa alpejska góra”. Prowadzi na niego znakowany szlak, a w lecie normalna droga ma charakter typowo skalny, bez konieczności wchodzenia na lodowiec.

Klasyczny plan „3 tysiące w 3 dni” wygląda tak: w piątek rano wyjazd z Polski i dojazd do miejscowości Huben w dolinie Ötztal. Nocleg na campingu Ötztaler Natur Camping. W sobotę krótki przejazd do wioski Gries im Sulztal, podejście do schroniska Amberger Hütte 2135 m, a następnie wejście na Schrankogel i powrót do schroniska na noc. W niedzielę zejście do auta i powrót do domu. Przy trzyosobowej ekipie i budżetowym stylu wyjazdu całość potrafi zamknąć się w okolicach 300 zł na osobę za paliwo, camping, nocleg w Lagerze i prosty posiłek w schronisku.

Schrankogel to góra, którą spokojnie ogarnie osoba znająca trudniejsze szlaki w Tatrach, a jednocześnie daje satysfakcję „prawdziwego” trzytysięcznika bez lodowcowej logistyki.

Tydzień na Inntaler Höhenweg

Jeżeli myślisz o pierwszym alpejskim trekkingu z plecakiem, świetnym wyborem jest Inntaler Höhenweg w Alpach Tuxertalskich, na południowy wschód od Innsbrucka. Szlak ma 71 km długości, około 4000 metrów przewyższenia w górę i 5400 w dół, a najwyższe punkty dochodzą do 2600–2900 metrów. Charakterem przypomina Tatry Zachodnie z odrobiną Niżnych Tatr i Wielkiej Fatry.

Trasa jest rozpisana na 6 etapów, od górnej stacji kolejki Patscherkofelbahn po miasteczko Schwaz. Większość odcinków ma oznaczenie czerwone, czyli typowe górskie ścieżki. W drugim etapie pojawia się fragment czarnego szlaku z ubezpieczonymi przekrokami w płytach i kominach skalnych, ale istnieje wariant obejściowy dla osób mniej pewnych. Po drodze nocujesz w schroniskach takich jak Glungezerhütte, Lizumer Hütte, Weidener Hütte czy Kellerjochhütte.

Logistyka jest prosta. Do Innsbrucka dojedziesz samochodem, pociągiem lub autobusem, na przykład liniami Nightjet i polskim przewoźnikiem Sinbad. Start szlaku obsługują autobusy miejskie do Igls Patscherkofel Talstation, meta w Schwaz ma znakomite połączenia kolejowe z Innsbruckiem. Noclegi w większości schronisk zarezerwujesz przez platformę Alpsonline, płacąc za miejsce w Lagerze mniej więcej 10–13 euro z kartą Alpenverein. Realny budżet całego przejścia, łącznie z transportem i wyżywieniem w schroniskach, to około 1500 zł.

Jak zorganizować rodzinny wyjazd narciarski samochodem?

Dla wielu rodzin najlepszym sposobem na poznanie Alp są narty w spokojnej dolinie, do której dojedziesz samochodem bez noclegu po drodze. Dobrym przykładem takiego miejsca jest dolina Rauris w Austrii. Cisza, brak ruchu tranzytowego, małe miasteczko i kilka wiosek dookoła sprawiają, że łatwo tu odpocząć.

Nocleg i zakupy

Nocleg najwygodniej znaleźć przez duże portale rezerwacyjne. W Rauris bez problemu trafisz na apartamenty w stylu alpejskim. Przykład z praktyki: ponad 100‑metrowy apartament z kuchnią, dla pięcioosobowej rodziny, tydzień pobytu za około 1870 zł, plus 50 euro za końcowe sprzątanie i opłata klimatyczna za dorosłych. Tego typu obiekt bywa położony kilka kilometrów od miasteczka, za to tuż przy widokowych trasach spacerowych.

Zakupy nie są problemem. W samym Rauris działają dwie sieci – Billa i Spar – z pełnym wyborem: świeże pieczywo, owoce, wędliny, produkty bezglutenowe, słoiczki dla dzieci, chemia. Wiele osób zabiera z Polski część suchych produktów, a resztę kupuje na miejscu. Z Warszawy do doliny Rauris jedzie się około 12 godzin, z przerwami na posiłki i zakupy w Czechach. Do kosztów paliwa trzeba doliczyć winiety na Czechy i Austrię, a przy dłuższej trasie dobrze mieć przynajmniej dwóch kierowców.

Na stoku z dziećmi

W Rauris działają dwa ośrodki narciarskie z około 30 km tras o różnym stopniu trudności. Bardzo wygodny dla rodzin jest ośrodek Hochalmbahn. Znajdziesz tam spokojne ośle łączki, proste trasy dla dzieci i początkujących, ale też bardziej wymagające odcinki sięgające wysokości 2175 m n.p.m. Przy dolnych stacjach funkcjonują dwie szkółki narciarskie, a przy stokach skromne, lecz sprawne zaplecze gastronomiczne.

Ceny są przyjazne jak na Alpy. Półdniowy skipass na większe wyciągi kosztuje około 16 euro, a bilet na mały orczyk dla najmłodszych około 6,5 euro. Trasy są czynne zwykle od 9.00 do 16.00, a po zamknięciu stoków na małej górce pojawia się atrakcja w postaci różowego ratraka wciągającego wielkie sanie, co dzieci zapamiętują na długo.

Na rodzinny wyjazd narciarski przyda się dobrze przemyślana lista rzeczy do spakowania:

• odzież warstwowa dla każdego, w tym zapasowe rękawice i skarpety na zmianę,
• kaski i gogle, także dla dorosłych, którzy dopiero zaczynają jeździć,
• apteczka z lekami przyjmowanymi na stałe oraz środkami na drobne urazy,
• krem z wysokim filtrem UV i pomadka ochronna do ust,
• mały plecak na stoku na wodę, przekąski i dodatkową bluzę.

Warto z góry założyć spokojne tempo dnia. Lepiej zrobić mniej zjazdów, ale zadbać o przerwy na ciepły napój, niż próbować „wyjeździć” każdy centymetr stoku. Początkujący zwykle i tak nie są w stanie jeździć od otwarcia do zamknięcia wyciągów, więc nie ma sensu przepłacać za gigantyczne tereny, z których nie skorzystasz.